Փող են տալիս եւ ասում են` վերցրեք, մի աշխատեք, այս երկիրը քանդեք. Արտավազդ Բայաթյան

Երկրում տիրող իրադարձությունների մասին "Իրավունքը" զրուցեց երգիչ, երգահան ԱՐՏԱՎԱԶԴ ԲԱՅԱԹՅԱՆԻ հետ:

– Պարոն Բայաթյան, ինչպե՞ս եք վերաբերվում հունիսի 1-ին` Երեխաների տոնը նշելու` շատերի քննադատությանը:

– Իմ կարծիքով` երեխաների համար ամեն ինչ էլ կարելի է անել: Ամենեւին էլ պարտադիր չէ, որ երեխաները սուգ անեն: Եթե մենք պատերազմը տանուլ ենք տվել, պետք է հիսուն տարի էլ նստենք ողբա՞նք: Բոլորս էլ կորուստներ ենք ունեցել: Այդպես չի կարելի: Սուգ պահելով` ոչինչ դուրս չի գա: Ես համարում եմ, որ մենք պարտավոր ենք մեր զոհվածներին հարգենք` մեր երկիրը լավացնելով, շենացնելով եւ հզորացնելով: Մեր երեխաները պարտավոր չեն սգի եւ վայնասունի մեջ մեծանալու: Ընդհակառակը, մենք իրենց պետք է այդ ամեն ինչից հանենք: Դրա համար կան սգի օրեր, որ պետք է անպայման նշվի: Չի կարելի տարվա 365 օրը դարձնել ողբի օր: Ողբը ողբ է բերում, լացը` լաց, իսկ ուրախությունն էլ` ուրախություն: Այս դեպքում ես ոչ ոքի ասածը հաշվի չեմ առնում: Չի կարելի երկիրը թաղել հողի տակ եւ երեխաներին որպես զենք օգտագործել քաղաքական մանիպուլյացիաների համար: Պետք չէ դա խաղաքարտ դարձնել ո՛չ իշխանության, ո՛չ ընդդիմության ձեռքին: Մեր տղաները զոհվել են` թողնելով մեր սրտի մեջ սպի: Այդ սպին մենք պետք է վերականգնենք, բուժենք: Ես խոնարհվում եմ մեր զոհվածների առջեւ, որովհետեւ այդ երիտասարդները տվեցին հայրենիքին ամենթանկը, որ ունեին` իրենց կյանքը: Նորից եմ կրկնում դա պետք չի խաղաքարտ դարձնել: Ուրիշ բան, եթե համերգներ եւ քեֆ ուրախություն անենք: Բայց կա եւ պետական արարողակարգ: Օրինակ` ես տեսա, որ Սարյան փողոցում գինու տոն էին անում: Այսինքն` սա կոմերցիոն ծրագիր էր` հօգուտ մեր տնտեսությանը: Մարդիկ արտադրանք են տալիս, ինչ-որ ձեւով պետք է գովազդեն: Եթե օրենքին ոչինչ չի հակասում, ապա ամեն ինչ էլ օրինական է: Իսկ եթե իրենց դուր չի գալիս, ուրեմն թող Ազգային ժողովը օրենք հանի, որ եթե այսպիսի բան է եղել, մենք պարտավոր ենք քսան տարի սեւ շոր կրել: Հետո, եթե մարդ ունի իր տառապանքը, դարդն ու ցավը, ինքն իր դարդի մեջ պետք է գտնի ամեն ինչ: Պետք չէ սրա-նրա վրա գցել, թե սա ինչի է ուրախանում, նա ինչի է ուրախանում: Չէ՞ որ, երբ տանը մարդ է մեռնում, հարեւանին չեն ասում` դուռդ չբացես, տանդ էլ սեւ շոր կքաշես: Սա պետություն է, բազմամարդ երկիր է, մի ընտանիք չի, որ մենք այսպիսի բաներ ենք խոսում:

– Ստեղծված իրավիճակում ճի՞շտ եք համարում նախընտրական պայքարը:

– Ես սխալ եմ համարում, որ մարդիկ գործից, ամեն ինչից կտրված միտինգներ են անում: Ամբողջ օրը փողոցներում զվռնում են, թե ի՞նչ են ուզում ապացուցեն, ես չգիտեմ: Ավելի լավ է այդ մարդիկ ասեն` գիտեք ինչ, եկեք լծվենք աշխատանքով եւ մեր երկիրը ցեխից հանենք: Այդ ինչ ստից բան է: Բոլորին գործից կտրել, ընդհատել: Մեկը գնում, մյուսը` գալիս: Հասկացանք էլի՛… Ես մտածում եմ, որ օրենքով սահմանված կարգ պետք է լինի: Եթե նախընտրական է, կարող են մի անգամ հանրահավաք անեն: Սա ի՞նչ է նշանակում, օր ու գիշեր, առավոտից իրիկուն հանրահավաքներ են կազմակերպում: Այդ մարդիկ ինչո՞վ են ապրում: Եթե չեն աշխատում, ո՞ւմ հաշվին են ապրում: Դա նշանակում է, որ դրսից նրանց կերակրում են: Փող են տալիս եւ ասում են` վերցրեք, մի աշխատեք, այս երկիրը քանդեք:

– Ինչպե՞ս եք վերաբերվում ընտրություններին 26 կուսակցությունների մասնակցությանը:

– 26 կուսակցություններ են, թե Բաքվի 26 կոմիսար են, սա խոսում է նրա մասին, որ մենք հասունացած քաղաքական դաշտ չունենք: Այսինքն` ամեն մեկն իր "պադեզդի" կուսակցությունը կարող է ստեղծել: Առանց հասկանալու, որ դա վնաս է մեր երկրին: Եթե մի խումբ մարդիկ չեն գալիս համաձայնության, եւ ամեն մեկն իր համար կուսակցություն է ստեղծում եւ ամեն մեկը իր հերթին Նապոլեոն է, Ստալին է, սա կործանարար է: Մեկին, երբ գովում են, իրեն թվում է, թե աշխարհը իր ձեռքում է: Առանց հասկանալու, որ քաղաքական դաշտ այդպես չի կառուցվում: Հայաստանում ծայրահեղ դեպքում կարող էր լինել երեք կուսակցություն: Այդ որտեղի՞ց դրանք այդքան շատացան:

– Մեր մասնատվածությունը ազդում է նաեւ երկրի վրա: Միմյանց թուրք, զոմբի, պիցցայակեր են անվանում:

– Ես ամենածայրահեղ ձեւով դատապարտում եմ բոլոր նրանց, ովքեր ինչ-որ մեկին տեսնելով, ասում են` սա թուրք, զոմբի կամ պիցցայակեր է: Այսինքն` սա նշանակում է, որ մենք ապրում ենք մի երկրում, որտեղ հայ չկա: Կեսը թուրք են, կեսը զոմբի, մյուս կեսն էլ պիցցայակեր: Եթե մեկս մյուսին կարող ենք ամեն խոսք ասել ամենավատ հայհոյանքներով եւ դրանով համարել, որ շատ կարեւոր գործ ենք արել, ստացվում է, որ մեր ազգաբնակչությունը աղբամանի ապրանք է` կեսը թուրք, կեսը զոմբի, կեսն էլ պիցցայակեր: Ամեն ինչ կդառնան, բացի նորմալ ՀՀ քաղաքացուց: ՀՀ քաղաքացին մսխվել է, մաքրվել է, փոշիացել է: Այդպիսի գաղափար արդեն գոյություն չունի: Եվ այս ամենը նշանակում է, որ մենք ոչ մի գիտակից միավոր չունենք: Իսկ եթե գիտակից միավոր չունենք, իրենք ի՞նչ գործ ունեն քաղաքական դաշտում: Եվ դրան շատ մեծ տոն են տալիս մեր լրատվամիջոցները` սխալ տեղեկատվությամբ, հերյուրանքներ տարածելով: Չգիտես ինչի միշտ խոսում են այն մարդու հետ, որ իրավունք չունի խոսելու: Թող խոսեցնեն արժանավոր մարդկանց: Այնքան ցածր գիտակցություն ունեն, որ պատրաստ են դիմացինին ոչնչացնելու, միայն թե իրենց ուզածին հասնեն: Այսինքն` ուրախ են տան սպանեն, միայն հասնեն իրենց նպատակին: Այն, ինչ-որ կատարվեց Ղարաբաղում, ակնհայտ էր: Նույնիսկ մտածում են` ոչինչ թող մեր զինվորները զոհվեն, ոչինչ թող Ղարաբաղն էլ տանք թուրքերին, բայց ես դրա բերանը կջարդեմ: Մեր սեփական ժողովրդին այդպե՞ս ենք սիրում: Այսինքն` մենք մեր ժողովրդին այնքան ենք գերագնահատում, որ ինչ ասես, ասում ենք ու դա համարում ենք հայրենասիրությո՞ւն: Այդ ստից, լոպազ հայրենասիրությունը, որը զզվեցրել է բոլորիս: