Մի իջեք այդքան, մի հասեք Հակոբիկի մակարդակին

Մի պահ, երբ հայտնի դարձավ Վենետիկի հանձնաժողովի վերաբերմունքը հայաստանյան իշխանությունների անցումային արդարադատություն իրականացնելու նախաձեռնությանը, թվաց, թե այդ ծրագիրը կմատնվի մոռացության, բայց պարզվում է իշխանության մեջ որոշ ուժեր բավական համառ են եւ նպատակասլած ձեւով ցանկանում են երկրում քաոս ստեղծել, թաքնվելով վեհ նպատակների ներքո:

Տունը ոչ թե դրսից, այլ ներսից է քանդվում: Այս մասին գիտեն մեր հակառակորդները: Հասկանալով, որ դրսից մեզ չեն կարող հաղթել, անցան այլ տարբերակի: Անցումային արդարադատություն իրականացնելը երկիրը քաոսի մատնելու ամենակարճ ճանապարհն է: Անցումային արդարադատությունը ոչ միայն էլ ավելի կգցի մեր երկրի միջազգային հեղինակությունը, այլ երկրում անառողջ եւ կործանարար մթնոլորտ կստեղծի:

Հայաստանի գյուղերից մեկում ապրել եւ շարունակում է ապրել Հակոբ անունով մի մարդ, որին համագյուղացիները Հակոբիկ են անվանում, դրանով շեշտելով, որ նա այդպես էլ չհասունացավ՝ մարդ չդարձավ:

Հակոբիկը հայտնի է նրանով, որ դեռ խորհրդային տարիներից մատնագրեր էր ուղարկում համապատասխան կառույցներին, կուսակցական ղեկավարությանը: Հայաստանի անկախության նվաճումից հետո նա սկսեց գրել արդեն մարզպետարան, խորհրդարան, նախարարություններ, անգամ լրատվամիջոցներին:

Պարզում էր, որ այսինչը Երկրորդ աշխարհամարտի ժամանակ փախել է ռազմաճակատից եւ գյուղապետին առաջարկում այդ մասին գրել գյուղապետարանի պատի թերում, իսկ երբ հասկանալի պատճառներով մերժում էր ստանում՝ հայտնում էր մարզպետին, նախարարություններին, թերթերին:

Պարզում էր, որ այնինչը քսանհինգ տարի առաջ ձեւակերպված է եղել ֆերմայի պահակ, բայց նրա փոխարեն աշխատանքի է գնացել կինը եւ դիմում դատախազություն, իսկ մերժում ստանալուց հետո բողքում նախագահին, գրում թերթերին:

Հակոբիկի այս գործունեության մասին գյուղում գիտեին բոլորը, բայց այդ ամենին քմծիծաղով էին վերաբերվում, քանի որ իշխանությունները նրա ծափին ծափ չէին տալիս: Ասում են հիմա Հակոբիկի համար երանելի ժամանակներ են, եւ եթե նախկինում գյուղացիները հեգնանքով էին բարեւում Հակոբիկին, ապա հիմա պարզապես ամեն ինչ անում են, որ փողոցում պատահաբար չհանդիպեն:

Գյուղացիները պարբերաբար փորձել են նրան բացատրել, որ անցյալը չի կարելի փորփրել, որ ամեն իմացած չի կարելի հրապարակայանցնել, որ կան խաղի կանոններ, որ կան մարդկային հարաբերություններ, եւ այլն, եւ այլն, բայց Հակոբիկը մնաց Հակոբիկ:

Բնականաբար, Հակոբիկը անցումային արդարադատություն իրականացնելու ամենավառ ջատագովներից է: Նա հսկայական «մատերիալ» է հավաքել եւ սպասում է դրանք համապատասխան կառույցներին հանձնելու մասին: Ոչ, նա որոշ իրավապաշտպանների նման գրանտ չի ստացել, պարզապես նա այդ գաղափարի կրողն է:

Հիմա ի՞նչ, ստացվում է, որ կառավարությունը, երկրի ղեկավարությունը հասավ Հակոբիկի մակարդակին եւ իրոԾք չի գիտակցում այն աղետալի հետեւանքները, որ կարող է իր հետ բերել անցումային արդարադատության իրականացման ցանկացած փորձ: Կարծում ենք, եթե Հակոբիկը չի գիտակցում, ապա կառավարությունը պետք է գիտակցի:

Հայաստանն աշխարհի ամենաարդար, ամենաոչկոռումպացված երկիրը չի եղել, բայց եւ երբեք տոտալիտար պետությունների շարքում չի ընդգրկվել, այստեղ ժողովուրդը միմյանց ցեղասպանության չի ենթարկել, մի ցեղախումբը մյուս չի կերել: 

Մի իջեք Հակոբիկի մակարդակին, քաոսի մի վերածեք մեր երկիրը: Կանգ առեք եւ գործ արեք, աշխատատեղեր ստեղծեք, ներդրումներ ապահովեք, ընտրական օրենսգիրքը բարելավեք, ազատվեք սուպերվարչապետական համակարգից, ուռճացված ընտրացուցակներից, ռեյտինգային ընտրակարգից: 

Վահրամ Գեւորգյան

Top-News.am