Ոչ այն պետք է ասվեր, ոչ էլ այս կամ ինչո՞ւ ենք հիշում Ալիեւին

Սեպտեմբերի կեսերին, երբ դեռ ընթանում էր Երեւանի ավագանու ընտրությունների քարոզարշավը, ՔՊ-ի հանրահավաքներից մեկում Նիկոլ Փաշինյանը որոշեց անդրադառնալ Ադրբեջանին, այդ երկրի նախագահին եւ նրա որդուն:

Նիկոլ Փաշինյանին հանրահավաքային էներգետիկան այնքան ոգեւորեց, որ նա հետեւյալ հայտարարությունն արեց. «Եթե ես մեր բանակին, մեր զինվորներին ուղարկեմ զոհվելու, առաջինն ուղարկելու եմ իմ որդուն, եթե դու էլ ես էդպես անելու, առաջինն ուղարկիր քո որդուն, եւ մի խաբիր քո ժողովրդին եւ քո թալանածը մի ներկայացրու որպես հայրենիք եւ քո թալանածի պաշտպանությունը մի ներկայացրու հայրենիքի պաշտպանություն»:

Բնականաբար, հանրահավաքի մասնակիցներն այս խոսքերն ընդունեցին մեծ խանդավառությամբ, եւ անգամ չմտածեցին, թե արդյոք պետք էր նման արտահայտություններ անել մի մարդու մասին, որի հետ հետո պետք է հանդիպես եւ քննարկես Արցախի հարցը:

Հետաքրքիրն այն է, որ այս հայտարարությունից ընդամենը մի քանի օր անց Նիկոլ Փաշինյանը կրկին անդրադարձավ Իլհամ Ալիեւին, շեշտելով, թե նա կիրթ մարդու տպավորություն է թողնում:

Եւ նորից հարց է առաջանում, թե պետք է արդյոք նման հաճոյախոսություն անել մի մարդու մասին, որը գլխավորում է մեր հակառակորդ երկիրը, եւ որի հետ պետք է քննարկել Արցախի խնդիրը:

Ավելին, ի՞նչ իմաստ ունի այսքան հաճախ տալ Իլհամ Ալիեւի անունը, խոսել նրա մասին, երբ նա երբեք չի հիշատակում քո անունը:

Ակնհայտ է, որ ոչ պետք է լիներ Նիկոլ Փաշինյանի առաջին հայտարարությունը, ոչ էլ՝ երկրորդը:

Վերջին հաշվով միշտ պետք է մտածել նաեւ պետության արժանապատվության եւ հեղինակության մասին:

Վահրամ Գեւորգյան

Top-News.am