Երկրի ղեկին մի մարդ է, ով մեզ տարավ պատերազմի, քանդեց մեր տները, հիմա էլ ասում է՝ Հայաստանը ժողովրդավարության բաստիոն է

«Հրապարակի» հարցերին պատասխանում է ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գեղամ Նազարյանը: 

- Քսան օրից ավելի է ընդդիմադիրները դուրս են եկել փողոցային պայքարի: Փողոցում ամեն օր հանդիպում ենք տարբեր քանակությամբ մարդկանց: Ընդդիմադիր դաշտից նշում են, թե «Դիմադրության» շարժումն օր օրի թափ է առնում, իշխանություններն իրենց հերթին պնդում են, թե շարժումը ձախողված է՝ մարում է: 

-Ընթանում է պայքար: Պարզ է՝ ում դեմ պայքարում են, նա պետք է հոգեբանորեն ինքն իրեն ներշնչի, թե պայքարը հաջողված չէ, թափ չի առնում, մարում է, 30 հազարի փոխարեն մասնակցում է 3000 քաղաքացի և այլն: Ես իրենց հասկանում եմ, իրենք հոգեբանորեն պատրաստ չեն այս ամենին, դա գալիս է իրենց թիմի առաջնորդներից, որովհետև չգիտես ինչու, իրենց ներշնչել են, թե իրենց թիմը պետք է Հայաստանը հավերժ կառավարի, անկախ բոլոր արհավիրքներից, որ բերեցին մեր ու մեր երկրի գլխին: Ես հասկանում եմ նրանց այս մոտեցումը, հասկանում եմ նաև նրանց, ովքեր այս շարժումը փորձում են անհամեմատ ավելի լավ ներկայացնել, թե իբրև շարժումն անթերի է, և այլն, և այլն: Խնդիրն այստեղ ոչ թե սա է, այլ այն, որ այս մարդն այլևս ի վիճակի չէ ադեկվադ որոշումներ ընդունել և դա մենք շատ վաղուց ենք հասկացել։ Մինչ այս պահը, եթե նա հրաժարական չի ներկայացրել, ուրեմն մենք դեռ լավ չենք աշխատում, չենք կարողացել իրեն հասկացնել, թե ինչպիսի աղետ է բերել մեր երկրի գլխին: Ես անգամ խոսել եմ մի հոգեբույժի հետ, ով ևս փաստեց, որ եթե մարդն ամեն ինչ բարդում է դիմացինի վրա, դիմացինն է մեղավոր ամեն ինչում, ուրեմն կա լուրջ խնդիր: Ասում ես՝ պատերազմ, ասում է՝ նախկիններն են մեղավոր, ասում ես՝ տնտեսությունը վատ վիճակում է, ասում է՝ նախկիններն են մեղավոր, ասում ես՝ ժողովրդի կենսամակարդակը վատացել է, ասում է՝ նախկիններն են մեղավոր, ասում ես՝ Շուշին հանձնեցիր, ասում է՝ նախկիններն են մեղավոր: Սրանում նաև մենք բոլորս ենք մեղավոր: Մեղավոր ենք, որ քաղաքացին տրանսպորտի մեջ նստած, վախեցած դեմքով նայում է շուրջը և ոչինչ չի անում: Մեղավոր են նաև նրանք, կլինի գործարար, թե չինովնիկ, ովքեր իրենց անձնական բարեկեցության համար ասում են՝ ոչինչ, թող երկիրը քանդվի, բայց ես այս պահին փող աշխատեմ: Սրանք խնդիրներ են, որոնց մասին պետք է մտածենք ամեն օր: Մենք չունենք նահանջելու տեղ: Մենք ասելով նկատի ունեմ պայքարի դուրս եկած ընդդիմությանը: Այսօր լրջագույն խնդրի առաջ ենք կանգնած: Երկրի ղեկին մի մարդ է, ով մեզ տարավ պատերազմի, բերեց պարտություն, քանդեց մեր տները և հիմա էլ ասում է Հայաստանը ժողովրդավարության բաստիոն է, այն դեպքում, երբ իր ղեկավարած երկրի ոստիկանը բոլորիս աչքի առաջ մարդ է խեղդում՝ անասնական մղումներով: Դուք տեսա՞ք Արծվիկ Մինասյանի հետ ինչ արեցին: 

-Ինչի՞ արդյունք է ոստիկանների այսօրինակ ագրեսիան: 

-Շատ բարդ ու ծավալուն թեմա է, միայն այսօրվա մասին չէ խոսքը: Խնդիրն այն է, թե ինչ համակարգով և ի՞նչ ձևով են ընտրվում նրանք: Արդյո՞ք նրանք հոգեբույժի մոտ բուժզննում են անցնում, արդյո՞ք նրանք գիտեն հայոց պատմության գոնե ամենակարևոր կետերը: Ես չեմ հասկանում այն ոստիկանին, ով խեղդում է հայ մարդուն բողոքի ակցիա իրականացնելու համար: 

-«Դիմադրության» շարժման հանգուցալուծումն ինչպե՞ս եք Դուք տեսնում:

 -Ես տեսնում եմ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականը, որն այս պահին անհրաժեշտություն է: Հետո մեզ բոլորիս ծանրագույն աշխատանք է սպասվում: Նախքան սա մենք պետք է այս մարդուն բացատրենք, որ Խաչատուր Սուքիասյանը չի որոշում, ինքը հրաժարական տա՞, թե՞ չտա: Ոչ էլ Ադրբեջանն ու Թուրքիան են որոշում ինքը հրաժարական կտա, թե ոչ և ոչ էլ որոշում է Լին Թրեյսին: Նա պետք է հրաժարական տար դեռ 2020 թվականի նոյեմբերի 10-ին: Սա աննորմալ մի երևույթ է, այս ամենը չպետք է լիներ, անբնական ու աննորմալ մի իրավիճակ է ստեղծվել երկրում: Անգամ ավտոբուսի վարորդը, որ վրաերթի է ենթարկում մեքենան, հեռանում է աշխատանքից: Հիշո՞ւմ եք տարիներ առաջ ինչ եղավ, երբ Ռուսաստանում հայ վարորդն ավտոբուսը վրաերթի էր ենթարկել: Ընդամենն անկախ իր կամքից վթարի էր ենթարկվել, բայց մարդուն դատեցին, անգամ խայտառակեցին: Սա տարավ մեր զավականերին…. նայում ենք լուսամուտից դուրս, ուզում ենք մեր երեխաներին տեսնենք: 

-Ձեր կարծիքով՝ պայքարը դեռ որքա՞ն կարող է տևել: 

-Տևելու է այնքան, մինչև Նիկոլ Փաշինյանը հրաժարական տա: Այս պայքարն իսկապես Հայաստանի արժանապատվության համար է: Պետք է շարունակենք պայքարել: Չենք կարող ասել, ժողովուրդ ջան, թող Ոսկեպարի տարածքն էլ տա, Տիգրանաշենն էլ տա, Տավուշն էլ տա, Սյունիքն էլ տա, Սոթքի հանքն էլ տա, ոչինչ՝ տղա ա, ուզում ա տա, թող տա: Չի լինելու այդպես, պետք է մինչև վերջ գնանք ու գնալու ենք: