Սեյրան Օհանյանը եւ քաղաքացիական հասարակությունը

Սեյրան Օհանյանի վերջին հարցազրույցը բավական բուռն եւ լայն արձագանքի արժանացավ: Պաշտպանության նախկին նախարարը շատ ճիշտ թեմա էր ընտրել:

Ընդունենք, որ նրա անձի, գործունեության վերաբերյալ հետաքրքրությունը բավական մեծ է, իսկ երբ նա խոսում է մի հարցի շուրջ, որը հետաքրքրում է լայն հանրությանը,այդ հետաքրքրությունը տասնապատկվում է:

Սեյրան Օհանյանը հատուկ շեշտեց, որ առաջադիմական, ոչ ստանդարտ լուծումներով գաղափարները պետք է դառնան այս երկրի զարգացման հիմքը: Համաձայնեք, որ այս դիրքորոշումը, այս մոտեցումը ունեցող մարդիկ վերցնեն իշխանության ղեկը եւ իրականացնեն իրենց ծրագրերը,ապա երկիրը դրանից միայն կշահի:

Անշուշտ, կան մարդիկ, որոնք շտապում են հայտարարել, թե չեն հավատում Օհանյանի անկեղծությանը, քանի որ եթե նա այդ գաղափարների, մտածողության կրողն էր, ապա ինչու դրանք չէր իրականացնում իր պաշտոնավարման շրջանում: Պատասխանը շատ պարզ է. գաղափարները, ծրագրերն իրականացնելու համար նախ պետք է թիմ ունենալ:

Վրաստանի արդեն նախկին նախագահ Միխայիլ Սահակաշվիլին եւս թարմ գաղափարներ եւ ծրագրեր ուներ, բայց առանց թիմի եւ միայն զբաղեցնելով արդարադատության նախարարի պաշտոնը՝ նա չէր կարող իրականացնել դրանք: Նա դուրս եկավ կառավարությունից եւ սկսեց իր ծրագրերի իրականացումը:

Սեյրան Օհանյանին բազմաթիվ պաշտոններ առաջարկեցին, սակայն նա մերժեց: Նրա նպատակը պաշտոնը եւ դիրքը չէր: Նա իր պաշտոնավարման տարիներին եկել է այն համոզման, որ երկիրն արմատական բարեփոխումների կարիք ունի:

Իհարկե, իրականությունն այնպիսին է, որ հասարակությունը դժվարությամբ է հավատում ցանկացած գործչի, հատկապես նրանց, ովքեր նախկինում բարձր պաշտոններ են զբաղեցրել: Այս փաստը պետք է հաշվի առնի Սեյրան Օհանյանը եւ ավելի բաց աշխատի հանրության հետ: ՀՀ քաղաքացին մեղավոր չէ, որ նա այս աստիճան չի վստահում պետական համակարգով անցածներին: Այսուհանդերձ, մեր ժողովուրդը իմաստուն է եւ ճիշտ աշխատանքի դեպքում նա կհասկանա, որ Օհանյանի մտադրություններն ազնիվ են:

Այն, որ Սեյրան Օհանյանը կարեւորում է հասարակությունում իրենց համոզմունքը պաշտպանող մարդկանց առկայությունը, արդեն իսկ շատ բանի մասին է խոսում: Ավելին, Օհանյանը առանց տողատակերի հայտարարում է, որ մինչ այսօր, ցավոք, պետությունը նման մարդկանց չի օգտագործել: Ավելին, բնակահմանները, մարդու իրավունքի պաշտպանները եղել են բարիկադի մի, իսկ պետական պաշտոնյաները՝ մյուս կողմում:

Դժվար է չհամաձայնել պաշտպանության նախկին նախարարի հետ, որ նման մարդկանց ներուժը պետք է օգտագործվի պետության կողմից, եւ քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչները պետք է ընկալվեն որպես գործընկերներ:

Իսկապես, մենք պետք է արագ սթափվենք եւ անցնենք գործի, հակառակ դեպքում ամեն ինչ կմնա նույնը, եւ խնդիրները միայն կավելանան: Եւ հիմա պետք է միայն ողջունել Սեյրան Օհանյանի եւ նրա նման մտածող մարդկանց, ովքեր կարեւորում են քաղաքացիական հասարակության կայացումը եւ առողջ մտածելակերպ, թարմ, առաջադեմ գաղափարներ ունեցողների ներուժի օգտագործումը:

Իհարկե, դեռ կգտնվեն շատերը, ովքեր կշարունակեն չվստահել Սեյրան Օհանյանին, բայց ընդամենը շաբաթներ անց պատկերը հաստատ կփոխվի, քանի որ պաշտպանության նախկին նախարարը որոշել է հանրության հետ խոսել պարզ լեզվով եւ առանց միջնորդների:

Վարդան Մխիթարյան