Oրական 8.000 կալորիա և թթվածնային դիմակ. ինչպես են ապրում սումոյիստները

Ճապոնական Նագոյա քաղաքում կա բուդդիստական տաճար, որտեղ մարզվում է սումոյիստների էլիտան:

Մարզիկներն օրական 8000 կալորիա են օգտագործում ու քնում թթվածնային դիմակներով, շրջում են սեռական օրգանները քողարկող ծածկոցներով ու պարտաճանաչ մարզվում:

Սումոյիստներն ամեն առավոտ օրական 3 ժամ պարապում են, իսկ երբ մարզումն ավարտվում է՝ իրական աստղերի պես ինքնագրեր են բաժանում ու լուսանկարվում:

Այնուհետև սումոյիստները, որոնց հաճախ ռիկիսի են անվանում, գնում են նախաճաշելու: Առավոտվա սնունդը, որը բաղկացած է խոզի մսով շիլայից, տապակած նրբերշիկներից, բրնձից ու սպիտակուց պարունակող այլ ուտեստներից, նրանց համար պատրաստում են տաճարում ապրող երիտասարդ մարզիկները:

Սնվելուց հետո սոմոյիստները մի քանի ժամ քնում են՝ անպայման կրելով թթվածնային դիմակներ, որպեսզի կարողանան հեշտ շնչել:

Աղբյուրը նկատում է, որ սումոյիստ լինել նշանակում է սնվել, ապրել ու շնչել ճապոնացու պես: Սակայն դա չի խանգարում, որպեսզի նրանց մեջ մեծ թիվ կազմեն օտարերկրացիները՝ հիմնականում մոնղոլները:

Աղբյուրը նկատում է, որ մոնղոլներին մեծ դժվարությամբ է հաջողվում ինտեգրվել ճապոնական մշակույթին: Հետաքրքրական է, որ ճապոնական մշակույթին ինտեգրվելը նշանակում է, որ մարզիկը պետք է որևէ բացասական զգացողություն՝ չարություն, անբարյացակամություն կամ ատելություն չզգա:

«Լեզուն գլխավոր խոչընդոտն է: Սկզբում ես չէի կարողանում հասկանալ՝ ինձ գովում են, թե քննադատում»,-պատմել է սումոյի մարզիկ և մարզիչ Տոմոզունա Օյակատոն, որը ծագումով մոնղոլ է ու 1992թ. ընդունվել է սումոյիստների տաճարի կողմից:

Սակայն հիմա արդեն չեմպիոն սումոյիստն անթերի խոսում է ճապոներեն, ամուսնացած է ճապոնուհու հետ ու քաղաքացիություն ունի: Ի դեպ, սումոյի մարզիչ դառնալու համար Ճապոնիայի քաղաքացիություն ունենալը պարտադիր նախապայման է:

tert.am