Սկանդինավյան արմատներով մարդիկ Բրիտանիայում անգլո-սաքսոններից և վիկինգներից շատ առաջ են հայտնվել. Nature

Անգլո-սաքսոնների ժամանումը հինգերորդ դարում հանգեցրել է դեպի Հին Բրիտանիա սկանդինավների ներհոսքի, և վիկինգների առաջին խոշոր արշավանքը, որի թիրախը Լինդիսֆարնի վանքն էր, տեղի է ունեցել մ.թ. 793 թվականին:

Սակայն գիտնականները, որոնք  ուսումնասիրում էին 2-րդ և 4-րդ դարերի արանքում ապրած մի մարդու, որը ենթադրաբար հռոմեացի զինվոր է եղել և, գուցե, նույնիսկ գլադիատոր, պարզել են, որ նրա նախնիների 25%-ը սկանդինավիական ծագում ունի:

«Այն նախնիները, որոնք, ինչպես մենք կարծում էինք, թե անգլո-սաքսոնների հետ կգան, հավանաբար որոշ հատվածներում արդեն այնտեղ են եղել»,-պատմում է Ճապոնիայի ազգային հետազոտական ​​ինստիտուտի գիտնական, հետազոտության առաջին հեղինակ և Riken-ի թիմի ղեկավար Լեո Շփեյդելը:

Բացահայտումը մասշտաբային ուսումնասիրության մի մասն է, որն օգտագործում է նոր մոտեցում հնագույն ԴՆԹ-ի վերլուծության համար՝ նոր լույս սփռելով առաջին հազարամյակի Եվրոպայով միգրացիայի վրա:

Nature գիտական հանդեսում հրապարակված հոդվածում Շփեյդելը և նրա գործընկերները հայտնել են, թե ինչպես են մշակել այս խնդիրը լուծելու նոր մոտեցումը:

Պոպուլյացիաների միջև բոլոր գենետիկ տարբերությունները դիտարկելու փոխարեն՝ նոր եղանակը կենտրոնանում է գենոմների համեմատաբար վերջին մուտացիաների վրա, որոնք առաջացել են, օրինակ, վերջին 30 հազար տարում, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի մանրամասն հետազոտել գենետիկորեն նման պոպուլյացիաների հարաբերությունները:

Թիմը զարմացել է՝ հակառակ ուղղությամբ ավելի ուշ միգրացիայի վկայություններ հայտնաբերելով:

«Մենք հայտնաբերեցինք նախկինում անհայտ միգրացիա դեպի Սկանդինավիա մոտավորապես մ.թ. 500-ից 800 թվականներին, որը վիկինգների դարաշրջանում ամբողջությամբ փոխեց սկանդինավյան բնակչության գենետիկական կազմը»,-նշել է Շփեյդելը:

Հետազոտությունը միաժամանակ ուսումնասիրում է վիկինգների ընդլայնումը Սկանդինավիայից: Հատկանշական է այն բացահայտումը, որ Մեծ Բրիտանիայի ուշ վիկինգների դարաշրջանի երկու զանգվածային գերեզմաններում հայտնաբերված շատ մարդիկ ունեին գենետիկական կառուցվածք, որը համապատասխանում էր Սկանդինավիայի հարավային վիկինգների դարաշրջանին, ինչը ենթադրում է, որ նրանք կարող են լինել վիկինգներ, ովքեր հանդիպել են «կպչուն ծայրին»: (Կպչուն ծայրը երկշղթա ԴՆԹ մոլեկուլի վերջն է, որում մի շղթան ավելի երկար է («կպչուն»), քան մյուսը («խորացված»): Թելի «դուրս ցցված» հատվածը կարող է կապվել մեկ այլ ցցված (կպչուն) ծայրի հետ, որը լրացնում է գենետիկական մարկերը՝ որոշակի ֆենոտիպային հատկանիշը սահմանող քրոմոսոմային տեղանքը):  

Ըստ հետազոտողների՝ նոր մոտեցումը գուցե մարտահրավեր նետի, աջակցի կամ լրացում լինի պատմական գրառումներին, և նույնիսկ հանգեցնի բացահայտումների, բայց այն միաժամանակ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նրանց կյանքն ու տեղաշարժերը, ովքեր աննկատ են մնացել արձանագրված պատմության մեջ, աղբյուր, որը հաճախ ավելի կողմնակալ է, քան մարդկային աճյունները:

«Գաղափարն այն է, որ մենք այժմ կարող ենք ուսումնասիրել պատմությունը՝ օգտագործելով հնագույն ԴՆԹ»,- եզրափակել է Շփեյդելը: