Իսկ ի՞նչ են մտածում տանը նստածները

«Առավոտը» գրում է․ 

Արդեն առիթ եմ ունեցել գրելու, որ անկախ նրանից, թե ինչպես կավարտվի իշխանություն–ընդդիմություն ներկայիս դիմակայությունը, մենք՝ որպես հասարակություն, ունենք լուրջ խնդիր, և այդ խնդիրը մեր մեջ է․ թուրքերը, ռուսները և մնացածներն այստեղ կապ չունեն։ Խնդիրն այն չէ, թե քանի հոգի է դուրս գալիս փողոցներ կամ հրապարակ՝ այս կամ այն կողմից։ Խնդիրը նրանց մեջ է, որոնք այսօր ոչ մի հրապարակ դուրս չեն գալիս, կամ, որը նույն է, դուրս են գալիս «նաչալստվայի» սպառնալիքի կամ փողի դիմաց՝ վերջիններիս գումարում եմ դուրս եկողների թվին։ Հանուն իշխանության կամ «իշխանապահպանության» անկեղծ պայքարողների թիվը, ի վերջո, մի քանի տասնյակ հազար է։ Ինչպես էլ հաշվես, Հայաստանի՝ ակտիվ տարիքում գտնվող քաղաքացիների 10 տոկոսից պակաս։ Բա մնացա՞ծը։

Փորձեմ ներկայացնել այդ «մնացածի» միջի վիճակագրական ընդհանրացված դիմանկարը։ Նա մի անձնավորություն է, որը 2017-ի թվականի ընտրությունների ժամանակ (և դրանից առաջ) «հանգիստ խղճով» վերցրել է 10-20 հազարը և քվեարկել է ՀՀԿ-ԲՀԿ–ի օգտին, այնուհետև 2018 թվականի գարնանը մեծ խանդավառությամբ փակել է փողոցները և անեծքը շուրթերին «մերժել է» նույն ՀՀԿ–ին, իսկ հետագա երկուսուկես տարիների ընթացքում հիասթափվել է (նույնիսկ պատերազմում պարտությունից անկախ) ներկա իշխանությունից՝ շարունակելով մերժել նախորդին։ Այդ մարդը խիստ կասկածում է, որ Հայաստանին նոր հեղափոխություն է պետք, քանի որ ա/ նա վախենում է, որ արդյունքում «նախկինները կգան» և բ/ նախորդ հեղափոխությունից ոչ մի «խեր» չի տեսել։ Իշխանությունն ու ընդդիմությունը հիմա պայքարում են այդ տեսակի մարդկանց համակրանքի համար, բայց նա «համառորեն» չի ուզում որևէ կողմին աջակցել։ Բացառված չէ, իհարկե, որ ներկա իշխանությունը որոշի ընտրություններ անցկացնել և իր հպատակ «նոր» օլիգարխիայի միջոցով դարձյալ 10-20 հազար բաժանել և վարչական լծակ օգտագործել (այստեղ են ասում, որ նորը լավ մոռացված հինն է)։ Բայց փորձը ցույց է տալիս, որ դա էլ ոչ մի խնդիր չի լուծում և ավելին՝ ընտրակաշառք վերցնելու կամ տեղամաս «քշվելու» արդյունքում նվաստացող քաղաքացին խիստ բացասական զգացմունքներով է լցվում իրեն կաշառողի կամ քշողի հանդեպ։

Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում ։