Կրթական համակարգում կուսակցության հարցեր չպետք է լինեն

«Վերջին մի քանի տարվա ընթացքում կրթական համակարգին ևս լուրջ հարված հասցվեց։ Իրականում մենք փորձել ենք էական բարեփոխումներ մտցնել այդ համակարգի մեջ։ Կրթական համակարգում բարեփոխումները քիչ թե շատ կատարվել են 1998-2008 թթ․-ին՝ դպրոցների անկախության աստիճանը, ծնողների ներգրավումը դպրոցների կառավարման մեջ, բուհական համակարգի անկախությունը։
Մոտ երկու տարի այս իշխանությունը պայքարել է ԵՊՀ-ի ռեկտորին փոխելու համար։ Ժամանակին մենք այնպիսի համակարգ էինք ներդրել, որ բուհական համակարգը ի վիճակի լիներ անկախ գործել։ Այնուամենայնիվ, վերջում հանձնվեց։ Երևի թե բավական երաշխիքներ չկան։ Ուրեմն, պետք է ավելի ամրացնել։ Դպրոցն ու բուհը, որպես միավոր, չպետք է քաղաքական լինեն։ Պետք է գործիքակազմ ստեղծել այդ միավորները քաղաքական չդարձնելու համար։ Մենք փորձում էինք այսպես անել։ Եվ ես տեսնում էի, որ նույնիսկ մեր կուսակցական գործընկերների մոտ կար այդ ձգտումը՝ մտնել դպրոց, մտնել բուհական համակարգ։ Ես զսպում էի այդ ձգտումը։ Կրթական համակարգում կուսակցության հարցեր չպետք է լինեն։ Քաղաքական նկատառումներով որևէ ճնշում կրթական և բուհական համակարգերում, ռեկտորի կամ տնօրենի վրա ուղղակի պետք է բացառել։
Երբեք ինձ չեմ համարել բոլոր հարցերի մասնագետը։ Այնպիսի տպավորություն կա, որ ես ամեն ինչ գիտեմ։ Այդպես չէ։ Եվ բոլոր որոշումները կայացնելիս պետք է լուրջ մասնագետների հետ քննարկում ունենաս և պատկերացում կազմես, համոզմունք ձևավորվի մոտդ, որ դու ճիշտ ճանապարհի վրա ես»։