Զաբել տատն իր 100-ամյա հոբելյանը կյանքի ամենաերջանիկ օրերից մեկն է համարում. հարազատները ծննդյան օրն իսկական տոնի են վերածել

Օրերս Զաբել Ասատրյանը նշել է իր 100–ամյակը: Հարազատները ծննդյան օրն իսկական տոնի են վերածել ու հավաքվել աշխարհի տարբեր ծայրերից: Զաբել տատն ունի 5 երեխա, 10 թոռ, 17 ծոռ և 2 կոռ:  Ասում է՝ իր 100-ամյակը կյանքի ամենաերջանիկ օրերից մեկն էր: Առողջությունից չի բողոքում, մի քիչ տեսողությունն է թուլացել, ու լսողությունը՝ ծանրացել: Այս պատկառելի տարիքում էլ չի սիրում նստած մնալ․ սպասում է՝ եղանակը լավանա , որ բանջարանոց մտնի ու իր գործն անի:

Մառախլապատ երկինքն ու անձրևոտ եղանակը խառնել են Զաբել տատի հաշվարկները: Շարունակ ներսուդուրս է անում, նեղսրտած սպասում, որ անձրևները դադարեն, որ այգի ու բանջարանոց  մտնի:

«Դե որ գործ չեմ անում, նեղվում եմ: Ելնում, ման եմ գալիս, մի գործ ձեռնարկում եմ, օրս անցնում է: Օրինակ՝ ծաղիկ եմ տնկում, կանաչի եմ ցանում՝ ծիտրոն, ռեհան, համեմ: Համ օրս է անցնում, համ էլ տունը եկամուտ է գալիս : Անձրևների պատճառով ուշացրել եմ ցանելը: Պիտի հողը փորվի, իրենք փորում են, ես էլ ցանում եմ»:

Ոչ միայն ցանում է, այլև քաղհան անում, բանջարեղեն մշակում: Օրերս նշել է իր 100–ամյակը, որը լավ առիթ էր աշխարհի տարբեր ծայրերից իր շուրջը հավաքելու ամենամոտ հարազատներին: Եկել էին թոռ ու ծոռով: 5 երեխա ունի, 10 թոռ, 17 ծոռ և 2 կոռ: Ասում է՝ իր 100-ամյակը կյանքի ամենաերջանիկ օրերից մեկն էր:

«Էնքան շատ էին, որին ասեմ (ծիծաղում է), բոլոր հարազատներս եկել էին. տալիս (ամուսնու քրոջ) աղջիկները, տեքորս (տագրոջ) տղան, դրսում ապրող հարազատներս՝ աղջկաս ընտանիքը, տղա թոռս՝ Շվեյցարիայից, բոլորն էլ եկել էին, Ռուսատանից: Ես ինձ շատ լավ էի զգում»:

Երգել են, պարել, տատին ուրախացրել: Ինքն էլ է ժամանակին լավ երգել, իր երգով  քաղցրացրել կենացները: Հիմա ափսոսում է, որ առաջվա պես երգել չի կարողանում:

«Պարելու հետ էդքան «գլուխ» չեմ ունեցել, բայց երգելը երգել եմ: Իմ ամենասիրելի երգը «Հայրենիքիս ջուրն» է, «Քելե լաոն»: Հիմա որ երգում եմ, սխալվում են, ամոթ եմ անում: Դասի էի գնում, թվաբանության ժամին դասատուն գալիս էր ու ասում՝ մի հատ պիտի երգես, նոր սկսենք դասը»:

Հուշերը հիմնականում մանկության ու երիտասարդության տարիների հետ են կապված: Հաճախ է մտովի տեղափոխվում ծննդավայր՝ Շիրակի մարզի Բագրավան գյուղ, հիշում ծնողներին:

«1941թ. կռիվը սկսվեց, հորս էլ տարան Թիֆլիս, արդեն մեծ մարդ էր: Ինքնաթիռի թևերն էին սարքում։ Էդ ալյումինից, որ ավելանում էր, հայրս կաթսաներ էր սարքում․ ձեռքից գալիս էր: Մորս կանչում էր, էն ժամանակ թույլատրելի փաստաթղթով էին գնում Թիֆլիս, մայրս վերցնում էր թույլտվությունը, գնում ու էդ իրերը բերում էր՝ կաթսա, գդալ, սինիներ սիրուն-սիրուն, հետո տանում, ծախում էր»:

Հարս է գնացել հարևան Խարկով գյուղ, կարճ ժամանակ անց գյուղը տեղահանել են: Մի քանի վայր փոխվելուց հետո հասել են Արմավիր ու հիմանավորվել Հացիկ գյուղում: Հիմա ապրում է կրտսեր տղայի ընտանիքի հետ: Շուրջ 40 տարի միասին ենք ապրում՝ ասում է հարսը՝ Համեստ Պետրոսյանը:

«Երբ ամուսնացա, մայրս նոր էր մահացել, ես իրեն ծնողի տեղ ընդունել եմ, պահել եմ: Ինքը ծնողի նման է ինձ նայել, ես էլ իրեն՝ որպես աղջիկ: Այդպես միասին ապրել ենք 40 տարի»:

«Մեր ու աղջիկ ենք եղել, այդպես էլ պետք է լիներ»:

Օրը սկսում են առավոտյան մեկ բաժակ սուրճով, հետո նախաճաշում են ու անցնում  առօրյա գործերին։ Զաբել տատինը դրսի գործերն են:

Ծննդյան օրը հիշում է մոր պատմածով՝ ծնվել է գարնանը՝ մարտի 8-ին: Այդ օրն էլ նշում են, բայց անձնագրում 1926թ հուլիսի 1-ն է գրված:

100–ամյակը բոլորած տարեցներին պետությունը խրախուսում է:  Թե ինչպես, Արմավիրի մարզպետի աշխատակազմից Տաթևիկ Մկրտչյանն է մանրամասնում:

«Կենսաթոշակ կամ նպաստ ստանալու իրավունք ունեցող 100 տարին լրացած անձանց տրամադրվում է 1 մլն  դրամ միանվագ գումար: Այն ստանալու համար դիմում ներկայացնելու կարիք չկա: Գումարը տրամադրվում է կենսաթոշակ կամ նպաստ ստանալու իրավունք ունեցող անձի 100 տարին լրանալու օրվան հաջորդ ամսվա կենսաթոշակի կամ նպաստի հետ միաժամանակ»:

Զաբել տատի երկարակեցության գենը ծնողներից է փոխանցվել: Առողջությունից չի բողոքում, պարզապես տեսողությունն է մի քիչ վատացել, լսողություն էլ՝ ծանրացել: Իր ժառանգներին մաղթում է.

«Ուրախ կյանք, առողջություն, հաջողություն: Միշտ ասում եմ՝ Աստված ձեզ հետ, երեխեք ջան»:

Ռադիոլուր