«Ճիշտ» բռնություն չի լինում
«Բռնության կոչերը ես լսել և կարդացել եմ վաղուց, և վերջին տարիներին, մինչև հեղափոխությունը, դրանք ուղղված էին երրորդ նախագահի և նրա շրջապատի դեմ:
Ավելին՝ 2017 թվականի ամռանը մի խումբ զինված մարդիկ ակնհայտ բռնություն կիրառեցին, հարձակվեցին ՊՊԾ գնդի վրա, որի հետևանքով եղան մարդկային զոհեր: Բայց այդ բռնությունը խիստ ողջունելի համարվեց հայ հասարակության կողմից, իսկ այսօր պաշտոնատար անձինք դրա մասին առանձնապես չեն խոսում:
Հիմա էլ ֆեյսբուքում ես ամեն օր հաշվեհարդարի կոչեր եմ կարդում՝ ուղղված նախկին իշխանավորներին և նրանց մերձավորներին (ոմանք կարծում են, որ «անցումային արդարադատությունը» հենց դա՛ է), և պաշտոնական մակարդակով դարձյալ, կարծես թե, դրանց ոչ ոք չի անդրադառնում:
Արցախի նախագահին բռնությամբ սպառնացողին էլ, որքան գիտեմ, այլևս չեն հետապնդում: Եվ ի՞նչ եղան, ի դեպ, «Ռեսթարթի» երիտասարդները, որոնք բռնություն են կիրառել ՀՀ քաղաքացու հանդեպ՝ անկախ նրանից ում է դուր գալիս նրա գործունեությունը, ում՝ ոչ: Այնպես որ, որոշ դեպքերում, երբ բռնության կամ բռնության սպառնալիքի թիրախը «վատ մարդիկ» են կամ «ռեժիմն» է, դա համարվում է եթե ոչ խրախուսելի, ապա բավականին նորմալ երևույթ՝ «դե, ժողովուրդն է, 30 տարի թալանվել է, կեղեքվել է, նրա զգացմունքները պետք է հասկանալ»,-գրում է թերթը:
Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում: