«Մենք մինչեւ հիմա Հայաստանի համար զոհվածների հիշատակի օր չունենք». Գեղամ Նազարյան

 

35 տարի անկախ պետություն ունեցող Հայաստանը, կառավարությունը, հանրությունը չեն գիտակցում, չեն ընդունում, որ իրեն հարգող յուրաքանչյուր պետություն պետք է հատուկ օր ունենա, որի ընթացքում կհիշեն, կոգեկոչեն, կխոնհարվեն բոլոր ժամանակներում հայրենիքի համար նահատակվածներին: Վստահ եմ, որ այս անհասկացողության պատը շուտով կջարդվի եւ Երկնքում գտնվող մեր հերոսները մեզնից մի փոքր գոհ կլինեն:

 

Հիմա մի հատված «Աբգարի երկար նամակը կարճ հրաժեշտից առաջ» գրքից:

 

«Մեր եղբայր, հերոս Հակոբ Եղիազարյանի մայրը՝ Գայանեն մի օր երազ կտեսնի. ավտոմեքենայով ինչ-որ տեղ է գնում: Ճանապարհին հանդիպում է որդուն: Նա սպիտակ, շողշողուն վերնաշապիկով է: Հերոսի մոր ուրախությանը չափ չկա: Ուզում է գրկել որդուն, բայց նա թույլ չի տալիս: «Որդի՝ս, այսքանից հետո հազիվ տեսել եմ, թույլ տուր գրկեմ»,- ասում է տիկին Գայանեն, բայց Հակոբը թույլ չի տալիս իրեն գրկել: «Ես արդեն պետք է գնամ»,- ասում է Հակոբը: «Ո՞ւր ես գնում»,- հարցնում է մայրը: «Ընկերներիս մոտ»,- ժպտալով ասում է Հակոբը եւ անէանում: Այդ ամբողջ ընթացքում երկինքը ջինջ կապույտ էր, իսկ շուրջ բոլորը աննման կանաչ»»: