Հայկական ֆուտբոլի թշվառությունն ու թշվառությունը

Միանգամից նշենք, որ վերնագրում սխալ չկա: Կարող եք մտածել, թե պետք է լիներ պերճանքն ու թշվառությունը, բայց ցավոք, այսօր հայկական ֆուտբոլը պերճանք չունի: Հայկական ֆուտբոլը ոչ թե ճգնաժամի, այլ խորը ճգնաժամի կամ կոլապսի մեջ է: Համակարգային երկարամյա ճգնաժամը հանգեցրեց հայկական ֆուտբոլի փլուզմանը:

Անիմաստ է մեղավորներ փնտրել հավաքականի խայտառակ ձախողումների համար: Ժամանակի անտեղի վատնում է, երբ փորձում են գտնել մեղավորին: Ոմանք վստահ պնդում են, թե անհաջող մրցելույթների մեղավորը Հենրիխ Մխիթարյանն է, որը ամբողջովին չի նվիրվում խաղին: Տեսակետ կա, որ մեղավորը գլխավոր մարզիչ Արթուր Պետրոսյանն է՝ իր անհասկանալի խաղային մարտավարությամբ, իսկ շատերն էլ պնդում են, որ միակ մեղավորը ՀՖՖ նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանն է:

Բոլորն էլ իրենց հերթին ճիշտ են, բայց հավատացեք, Հայաստանում այդքան սիրված խաղը՝ ֆուտբոլը վերակենդանացնելու համար առանձին վերցրած պաշտոնանկություններն օգուտ չեն տա: Եթե Արթուր Պետրոսյանին փոխարինի Զինեդին Զիդանը, ապա դրանից մեր ֆուտբոլը չի փոխվի, եթե Մխիթարյանին երեսուն մտրակի հարված հասցնենք եւ պարտադրենք ամբողջ ուժով եւ մեծ նվիրումով խաղալ, ապա դրանից էլ ոչինչ չի փոխվի: Հավատացեք, անգամ Ռուբեն Հայրապետյանի հրաժարականը իրավիճակը չի փոխի, եթե մենք համակարգային արմատական փոփոխություններ չիրականացնենք:

Հայաստանի մինչեւ 17, 19 եւ 21 տարեկանների հավաքականների ելույթները, ավելի ճիշտ խայտառակ ելույթները մեկ անգամ եւս վկայում են հենց այս մասին: Մարզիչները ստանում են խղճուկ աշխատավարձ եւ ստիպված նայում են ծնողների ձեռքին: Ցավալի է, բայց փաստ՝ հիմնական կազմերում, տարբեր տարիքի հավաքականներում հայտնվում են փող, շատ փող ունեցող հայրերի տղաները: Իսկ թե ինչ է լինում հետո, տեսնում եք բոլորդ: Փոքրիկ, աղքատ Մակեդոնիայի երիտասարդական հավաքականը Երեւանում 3:0 հաշվով հաղթում է Հայաստանի հավաքականին:

Իսկ ի՞նչ ակնկալիք պետք է ունենանք մեր ազգային, տարբեր տարիքային հավաքականներից, եթե Հայաստանի առաջնությանը մասնակցում է ընդամենը վեց թիմ, որոնցից կեսից ավելիի ֆինանսական վիճակը հեռու է բավարար լինելուց: Հետաքրքրվեք, թե որքան աշխատավարձ են ստանում ֆուտբոլիստները, հետաքրքրվեք, թե ինչ մթնոլորտ է տիրում ակումբներում: Հետաքրքրվեք եւ կստանաք բազմաթիվ հարցերի պատասխաններ:

Ադրբեջանի Պրեմիեր լիգայում խաղում է ութ թիմ, իսկ առաջին խմբում՝ 14, ընդ որում, ոչ թե Պրեմիեր լիգայի թիմերի երկրորդ կազմերը, այլ բոլորովին այլ եւ առանձին ակումբներ: Հիմա պարզ է, թե ինչու է ադրբեջանական թիմը հայտնվեց Չեմպիոնների լիգայի խմբային փուլում:

Կշտապեք ասել, թե Ադրբեջանը նավթ ունի, իսկ ի՞նչ ունի Հայաստանի տարածքի կեսի չափ եւ հազիվ երկու միլիոն բնակչություն ունեցող Մակեդոնիան: Նրանք նավթ չունեն, անգամ պղինձ ու մոլիբդեն չունեն, անգամ դեպի ծով ելք չունեն: Փոխարենը այս երկրի Բարձրագույն խմբում հանդես է գալիս տասը թիմ, Առաջին խմբում՝ քսան թիմ, որոնք բաժանված են երկու ենթախմբի:

Ավելի քան ակնհայտ է, թե ինչու պետք է Մակեդոնիայի երիտասարդական հավաքականը Երեւանում 3:0 հաշվով հաղթի Հայաստանի հավաքականին:

Մակեդոնիայի տնտեսությունն ազատ է: Մակեդոնիայում ներդրումներ են արվում, չնայած մակեդոնական սփյուռք, որպես այդպիսին՝ գոյություն չունի: Եթե չկա ազատ տնտեսություն, եթե չկա առողջ տնտեսություն եւ ներդրումներ, ապա ակումբային ֆուտբոլը Հայաստանում պետք է այսպիսի թշվառ վիճակում լինի, երիտասարդական, տարբեր տարիքային խմբերի հավաքականներն էլ պետք է ավելի թշվառ վիճակում լինեն:

Մենք մտածում ենք առաջընթացի մասին, բայց անգամ բարձրաձայն չենք խոսում համակարգային խորը ճգնաժամի մասին: Լրագրողներին եւս հասկանալ է պետք՝ նրանք գուցե ֆիզիկապես վախենում են ֆուտբոլի խնդիրների մասին բարձրաձայնելուց:

Եւ ինչ զարգացման մասին կարող է խոսք լինել, եթե լրատվամիջոցներից մեկը գրել է, որ ՀՖՖ նախագահ Ռուբեն Հայրապետյանը խնդիր է դրել ԱԺ պատգամավոր, «Շիրակ» ֆուտբոլային ակումբի նախագահ Արման Սահակյանից խլել նրա տնօրինմանը հանձնված ֆուտբոլային մարզադաշտերը: Պարզվում է, որ դեռ ապրիլին Արման Սահակյանը հեռացվել է ՀՖՖ Գործկոմի կազմից, քանի որ, ըստ նույն լրատվամիջոցի, Ռուբեն Հայրապետյանը կասկածում է, որ նա ՀՖՖ նախագահ դառնալու ամբիցիաներ ունի»:

Այս բարոյահոգեբանական ծանր մթնոլորտում մենք դեռ գոհ պետք է լինենք, որ Հայաստանի հավաքականը Դանիայից պարտվեց ոչ թե 14:1, այլ 4:1 հաշվով:

Իսկապես, եթե ուզում ենք, որ մեր ֆուտբոլն առողջանա, մեր ակումբային ֆուտբոլը կենդանանա, հավաքականները լավ խաղան, հավաքականի կազմը որոշի ոչ թե ՀՖՖ նախագահը, այլ մարզիչը, պատանեկան հավաքականներում ընդգրկվեն տաղանդավորները եւ ոչ թե փողատերերի երեխաները, ապա նախ պետք է համակարգային եւ արմատական փոփոխություններ իրականացվեն ֆուտբոլի ֆեդերացիայում, բայց առանց թարմ գաղափարի, մտքի եւ ծրագրերի ոչինչ տեղից չի շարժվի: Եւ ամենակարեւորը, պետք է առողջանա երկրի տնտեսությունը եւ փոխվի բարոյահոգեբանական մթնոլորտը: 

Սամվել Պետրոսյան

Top-News.am