Առանց հայրենիքը, պետությունը սիրելու ոչինչ չի ստացվելու
Վիլյամ Սարոյանը, երբ ստացավ իր առաջին մեծ հոնորարը եւ եկավ Հայրենիքը տեսնելու, հետո, երբ արդեն վերադարձել էր ԱՄՆ, գրեց, թե ցավով արձանագրեցի, որ հայը Հայաստանում ապրում է այնպես, ինչպես Ֆրեզնոյում, Փարիզում, Թեհրանում կամ Բաղդադում:
Սարոյանն այս մասին գրել էր 1930-ականների կեսերին: Մեծ հաշվով ոչինչ չփոխվեց: Ոչինչ, անգամ 1991-ի անկախությունից հետո: Ոչինչ, անգամ Շուշիի ազատագրումից, Արցախի ազատագրումից հետո: Հայը ապրում էր երազելով Ռուսաստան գնալու, երազելով գրին քարտ շահելու, Ստրասբուրգում հանձնվելու մասին:
Իսկ մի՞թե կարող էին չձախողվել, եթե դու չես սիրում քո երկիրը, այն քո մեծ տունը չես համարում, այլ ապրում ես այլոց տներում հայտնվելու մասին:
Մի՞թե մենք չպետք է պատժվեինք, եթե անդադար ասում էինք՝ այս երկիրը երկիր չէ կամ երեխաներն այստեղ ապագա չունեն: Իսկ որտե՞ղ ունեն Ռուսաստանում, ԱՄՆ-ո՞ւմ, Ֆրանսիայո՞ւմ, որտեղ տասը երիտասարդից երկուսը պնդում է, թե ինքը համասեռամոլ է:
Ցավն այն է, որ հավաքական միջին հայի պատճառով տուժեցին եւ այս երկիրը սիրողները, տուժեց այն հրաշք, ոսկե սերունդը, որ ծնվել էր 2000-ականների սկզբին, սերունդ, որ իսկապես սիրում էր ու սիրում է հայրենիքը ու չի էլ պատկերացնում անարժանապատիվ կարգավիճակը, անկախության կորուստը: Տուժեցին անգամ զոհվելով, բայց զոհվելով ասացին՝ գնացեք ու կռվեք երկրի արժանապատվության համար:
«Երբ է լավ լինելու»,- հաճախ են հարցնում: Լավ է լինելու, երբ հասկանանք ինչ է պետությունը եւ հայրենիքը ու իսկապես սիրենք այն: Շատ սիրենք: Իսկ երբ սիրենք, կբացվեն մեր աչքերը եւ կհասկանանք, թե ով իրենից ինչ է ներկայացնում, ով է խաբում, իսկ ով է ազնիվ: Կհասկանանք, որ ինչու է անհրաժեշտ իշխանափոխությունը, եւ որ ամենակարեւորն է՝ ինչ պետք է անենք դրա համար: Կհասկանանք, որ միմյանց ատելով հայրենիք չեն սիրում, միմյանց ոչնչացնելով, հայրենիք չեն պահում:
Top-News.am