Երբ պարտությունը դարձնում են սովորական

Երեկ, ֆուտբոլի Ազգերի լիգայի խաղարկության B լիգայում Հայաստանի հավաքականը Երեւանում ընդունեց Ուկրաինայի հավաքականին եւ պարտվեց 5:0 հաշվով:

Խաղի ընթացքին չենք անդրադառնա: Իհարկե, պարտվում են բոլորը, բայց պարտությունը օրինաչափություն եզակի երկրներն են դարձնում: Տպավորություն է, որ ինչ-որ մի ուժ տարբեր ուղղություններով հայ ժողովրդի համար պարտությունը դարձնում է սովորական:

Ոչինչ, նորմալ է, որ նույն Ուկրաինայից պարտվում ենք 3:0, հետո Նորվեգիայից 9:0, հետո Շոտլանդիայից 4:1, հետո Ուկրաինայից 5:0: Ասում են, ու անցնում առաջ:

Ու սա դառնում է սովորական, իսկ երբ ազգը, ժողովուրդը պարտությանը, այն էլ խայտառակ պարտություններին վերաբերում է սովորական երեւույթի նման, սկսում է օրգանիզմի, այս դեպքում պետության ու ժողովրդի քայքայումն ու փլուզումը:

Կապառոսը ծաղրում է մեր երկրին ու ժողովրդին: Գուցե: Իսկ ի՞նչ է անում ֆուտբոլի ղեկավարությունը, ֆուտբոլի ֆեդերացիան: Այս դեպքում կատարվածի ամբողջ պատասխանատվությունն ընկնում է հենց նրա վրա:

Ո՞ւմ են հրավիրում հավաքական: Ֆուտբոլիստների, որոնց մեծագույն մասին անգամ բակային թիմերում չեն խաղացնի: Ի՞նչ է նշանակում դարպասապահի հրապարակում ընդունել գնդակը ու խաբս տալ կողքիդ գտնվող հինգ ֆուտբոլիստների եւ դարպասապահին ու գոլ խփել:

Այսպես շարունակվել չի կարելի: Կանգ առեք ու սթափվեք: Սա արդեն ավելին է, քան խայտառակությունը:

Top-News.am